|
|
Әллә ничек булды безнең тормыш,
Бер - берсенә охшаш язмышлар.
Син дә, мин дә ялгыз калган мәлдә,
Кушылдылар безнең тормышлар.
КУШЫМТА:
Сөя алмыйм тәүге ярым кебек,
Син үзең дә аны беләсең.
Безнең өчен гомер сынаулары ,
Шулай язылгандыр күрәсең...
Уртак уйлар безне очраштырды,
Буйсындык без тормыш көенә.
Авыр чакта син очрадың диеп,
Менә шуңа күңел сөенә.
Бер - беребезне хөрмәт итеп яшик,
Бер шатлыкны ике итик без.
Менә шулай матур яшәгәндә,
Күңелләргә килмәс сары көз.
Дилүс Шәвәлиев
|
АКТАНЫШ
ЕЛ ВАКЫЙГАСЫ
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
